Adelanto del libro “Grandes puertos de los Pirineos” de Antonio Toral

Grandes Puertos de los PirineosSi hay un puerto en el mundo representativo de la esencia del Tour y que escenifica, como ningún otro, los valores que durante más de un siglo han hecho grande esta carrera, ese es, sin ningún género de dudas, el Col de Tourmalet. Puerto emblemático cuya traducción al castellano sería camino de mal retorno y cuyo nombre en francés ya contiene la primera palabra –Tour– de la denominación con que nos referimos oficialmente a la competición ciclista por antonomasia.

Podríamos emplear multitud de calificativos para describir lo que ha supuesto este paso de montaña en la historia del ciclismo, pero seguramente los superlativos se quedarían cortos. Podríamos comparar su longitud, dureza, altitud o belleza con otras grandes escaladas que han nacido después en Tour, Giro, Vuelta y otras carreras de un día o por etapas, pero pecaríamos de injustos. Porque el Tourmalet es el Tourmalet, y su mística es simplemente incomparable. Esta fue la primera gran escalada, ya no solo del Tour de Francia, sino también de la historia del ciclismo en su conjunto. En él se han vivido cientos de enfrentamientos épicos y gestas heroicas, más que en ningún otro puerto del planeta. Cada metro de esta escalada está repleto de leyenda, voluntad, sacrificio, gloria y agonía de los hombres que, de forma casi ininterrumpida, lo han escalado en competición a lo largo de más de un siglo. (Irakurri +)

Ana Malagonen “Gelditu zaitezte gurekin” liburuaren aurrerapena

AMAK EZKONDU EGIN NAHI DU

“Amak ezkondu egin nahi du”.
“Zer?”
“Amak ezkondu egin nahi duela”.
“Manuelekin?”
“Manuelekin”.

Begoña entsaladarako Marie Antoinetteren burua izan zitekeen tipulina gillotinatzen ari da. Haurrak dekretuz sukaldetik desagertu diren arte itxaron du amarena kontatzeko.
Bakarrik gaude tipulinaren sarraskiari begira. Igor Begoñaren senarra ez da oraindik heldu. Igor Begoñaren senarra ez da sekula heltzen.

Ideia absurdo bat etorri zait burura. Aita.
“Duela zenbat hil zen aita? Urte eta erdi?”
“Horrelako zerbait. Gutxi”.
Atzo gertatu zen urte eta erdi. (Irakurri +)

Primer capítulo de “Años de niebla” de Fernando Palazuelos

83_Años de niebla_AZALA.inddLos niños tienen la facultad de formular con sencillez preguntas profundas. Su hija quiso saber por qué se quedaba absorta mirando esa estatuilla, como si leyera una historia.
–Es importante para mí.
–¿Por qué?
–Eres joven todavía.
–Ya tengo doce años.
–Cuando tengas quince y tu hermana diecisiete, os lo contaré.
–¿Prometido?
–Prometido.

Así concluyó la conversación.

Celia imaginó que con el tiempo su hija se olvidaría. Pero por si acaso debía releer sus cuadernos y reordenar los recuerdos.

Tenía tres años para pensar en ello. A sus hijas les serviría para comprender las raíces, la razón poderosa de la existencia, las fibras de la personalidad. (Irakurri +)

Pako Sudupe “Txillardegiren borroka abertzalea” liburuaren aurrerapena

txillardegiren borroka abertzaleaSabino Aranarentzat, labur esanda, herri baten osagai nagusia arraza zen, belaunaldiz belaunaldi transmititzen den ondare genetiko eta espirituala, eta euskaldunon kasuan bereziki fede kristaua, erlijiotasun sakona, kanpotik neurritsua baina barrutik bizi-bizi sentitua, eta horrekin batera hizkuntza eta historia, euskal zuzenbidea, euskal foruak, eta haien bidez gozatu izan omen genuen askatasun politikoa –independentzia nahiago baduzue, edo kasik, 1839ko Legea baino lehen–, ohiturak.

Garrantzizkoenak? Arraza eta erlijioa, eta hizkuntza ere bai, baina beste haien mendean, maketo euskaldunduen herria baino euskotar erdaldunduena mila aldiz desiragarriago, etsi-etsian. Arrazak eta hizkuntzak beste herrietatik bereizten gintuzten; arrazak egiten gintuen gure ondoan “moroak” ziren espainiarrak baino hobeak moralki, eta erlijiosoagoak. Eta indoeuroparretatik arras berezia dugun hizkuntzak ere balio bide zigun beste herrien erlijio-epeltasun edo erlijio- -gabeziarekin ez kutsatzeko. (Irakurri +)

Katixa Agirreren “Atertu arte itxaron” liburuaren aurrerapena

Atertu arte itxaronErrepide bat. Eta kotxe bat errepidean. Lerro zuzena han. Lerro zuzena berriketarako, isiltasunerako, zoramenerako. Lerro zuzena eta amaiezina. Lerro zuzena eta bat-batean makurra. Lerro zuzena iparralderantz. Errepidea, bazterrak. Errepidea eta seinaleak, autostopisten mamuak, marra jarraituak eta etenak, gasolindegiak, plast! haizetakoaren kontra zomorroak. Odola, izerdia eta malkoak: aurrera, aurrera beti.

Restop. Restaurante El Figón. Travel Club. Club La Boheme. Peaje. Toll.

Go on. Go on.

Errepidea eta bidaia, asfaltozko metafora, auto-ezagutza, penitentzia, deserria, basamortuan zehar egindako ibilbidea. Itaka. Literaturaren historian tradizio oparoa duen generoa. Zer uste zenuen ba. Gauza hauek fundamentuz egiten dira. Aurreko literaturaren errebisio batez. Status quaestionis.

On Quixote, errepideak asfaltozkoak ez ziren garaikoa. The Road, asfaltozko errepideek dagoeneko ezertarako balio ez duten apokalipsiaren osteko garaian. Edo bestela, erdibidean, On the road, klasiko bat. Edo Suminaren mahatsak, beste klasiko bat. Eta ez ahaztu Lolita. Zer esan Lolitaz. Lo-li-ta.

Bai, Iparramerikako literatura nagusi. Eurek asmatu zituzten errepideak eta. (Irakurri +)

Alberto Ladron Aranaren “Harrian mezua” – AURRERAPENA

Harrian mezuaAlberto Ladron AranaAlberto Ladron Arana idazle ezagunak Harrian mezua thriller berri bat kaleratu du. Beti bezala misterioaren hariak ezin hobeki josiz eta irakurleari arnasa hartzeko beta doi-doi eskainiz.

Eleberriaren lehenengo kapituluaren hasierako zatia irakurtzeko aukera duzue hemen.

 

 

OTSAILAK 2, IGANDEA
1

–Asko falta da? –galdetu zuen Leire Asiain inspektoreak.
–Hiru bat kilometro –Alberro inspektore-ordeak esku batekin eutsi zion bolanteari, bestearekin mugikorra sakelara bihurtu bitartean–. Rifa doktorea zen. Gure zain daude.
Asiain Mitsubishi Monteroaren eserlekuan hondoratu, eta gogoa hutsik mantentzen ahalegindu zen. Hogei metro aurrerago zebilen ibilgailuari so egin zion. Brigada zientifikoaren furgonetak mantsotasun amorragarriz egiten zuen aurrera pista elurtuan. Elurra pagoen adarretatik erori, eta hauts urdinxka batez zipriztintzen zuen haizetakoa.
Gurpilek irrist egin zuten, baina Alberrok lortu zuen ibilgailua bidetik ez ateratzea. Bero egiten zuen autoan.
Asiainek begirada galdu zuen enbor zurituen labirintoan.
Baso izoztuak amaiezina zirudien.

–“Gero eta barrenago sartzen ginen ilunbeen bihotzean…”–erran zuen Alberrok.
–Zer?
–Liburu batekoa da.
–Ez dut ezagutzen.
–Gabonetan irakurri nuen. Apocalypse now filma egin zuten, nobela oinarri. Gizon zibilizatuak basatasunari dion izuaz dihardu. Berokuntzak gasolioaren usaina zekarren. Mitsubishiak zabukada egin zuen zulo baten gainean igarotzean, Asiaini hortzak kirrinkaraziz.
–Gelditu autoa –erran zuen.
–Hemen?
–Gelditzeko erran dizut.
Asiain ibilgailutik atera eta lasterka urrundu zen zuhaitzen artean. Alberro atzetik zetorkiola entzun zuen, baina, handik bidali ahal izan baino lehen, goragalea etorri zitzaion. Urdaila hustu zuen pago baten kontra bermaturik.
–Ongi zaude? –Alberrok.
–Primeran. Pista alu hori da.
Elur pilota bat eginez, sagar bat balitz bezala jan zuen, eztarriko erredura arintzeko. Bururatu zitzaion txikitatik ez zuela elurrik jan.
–Goazen.
Ibilgailura itzuli ziren elurretan belaunetaraino hondoratuz.
Zientifikoaren furgoneta ere gelditua zen, eta agenteek leihatiletatik begiratzen zieten. Alberrok segitzeko keinua egin zien bolantera itzuli aurretik.
–Beharbada, hobe dugu urdaila hutsik eduki hara iristen garenean.
Minutu batzuk geroago iritsi ziren pistaren amaierara. (Irakurri +)