Jasone Osoro: “Boxeoan bezala, kolpeak jasotzean zutitzea da bizitza”

Jasone OsoroBoxeoa, muturrak txikitzeko kirola baino gehiago, bizi jarrera da, eta horixe bera izango du ardatz Jasone Osororen bilduma berriak. Eskularru Beltzak izenburupean eta lau liburukitan barrena, sei pertsonaia nagusi deskubrituko ditugu apurka, haien ahuleziak eta kemenak, gaitasunak eta ezinak, txanpon beraren aldeak balira bezala. Urtean bi liburuki plazaratzeko konpromisoa hartu du egileak. Lehenak bildumaren izenburu bera darama.

Bizitza zer den, boxeoaren bidez azal litekeela diozu. Nolatan heldu diozu boxeoari?

Ezekiel-en eta Jara-n ez bezala, mezu bat helarazi nahi nuen oraingoan. Hasiera-hasieratik bilduma gisa abiatu denez, istorioaz gainera beste heldulekurik ere behar nuela iruditzen zitzaidan, gaztaroari lotutako zerbait-edo. Gogora etorri zitzaidan gaztetan askotan izaten dela beldurra, edo ahul sentitzen zarela, tokiz kanpo, zeure lekua egin beharrean, eta talde bateko kide sentitu nahirik, batzuetan ez zaituztela onartzen, eta beste batzuetan berriz, zeu zarela zeure burua ondo kokatuta ikusten ez duena. Bullinga, harrera etxeetan bizi den gaztea, badago hitz-totela den neska bat… Gai horiei heldu nahi nien, modu entretenigarrian, eta horri zelofana jarriko zionaren bila nenbilela, bat-batean boxeoa etorri zitzaidan burura. (Irakurri +)

Bilboko Liburu Azoka gaurtik ekainaren 11 arte

Gaur irekiko ditu ateak Bilboko liburu azokak. Areatzako ibilbidean izango da Liburu Azoka ekainak 1-11 bitartean, 55 erakuslerekin. Liburu aurkezpenak, hitzaldiak, sariak, tailerrak eta liburu sinadurak osotuko dute Azoka.

elkar-en standean elkar Taldeko argitaletxeetako ondorengo idazleak izango dira euren lanak sinatzen, ondorengo egunetan:

Alaine Agirre

Bi aldiz erditu zinen nitaz, ama (Joseba Jaka beka)

Ekainaren, 3 eta 4an

12:00etatik 14:00etara

(Irakurri +)

Jasone Osororen “Eskularru beltzak” liburuaren aurrerapena

Larruzko txupa kendu zuen. Zutik jarri zen eta, platera bere burutik behera bota ondoren, kamiseta tirantedun beltza zopaz blai geratu zitzaion. Isiltasuna jangelan. Inor ez zen larritu. Inor ez zen barrez hasi. Inork ez zion errietarik egin. Eta huraxe izan zen Beirerentzat okerrena, jendearen indiferentzia. Gurasoek ingelesa ikasteko barnetegi hartara bidaltzea baino amesgaizto handiagorik ezinezkoa zen. Uda hura bere bizitzako gorrotagarriena izango zela pentsatu zuen. Fuck!

Ispiluari begira, une hartan ikusten zuena ez zuen batere gustuko. Fideoek bere kamisetan “Tuntuna” hitza osatzen zutela iruditzen zitzaion eta bat-batean azkura sentitu zuen gorputz osoan. Hotza. Biluztu egin zen, pijama jantzi eta ohera sartu zen. Sakelakoa izango balu, Leteri idatziko lioke. Leteri kontatuko zion leku hura zerua zela, aingeruz betea, eta Letek irribarreak bidaliko zizkion, malkotan, eta suzko bola bat, Letek bazekielako Beirek infernua nahiago zuela. Izan ere, Lete, Beire eta Kar ziren Sua taldeko kideak. Eskolako talderik arrakastatsuena. Mundu guztiak miresten zuena. Mundu guztia ikaratzen zuena. Leteri eskatuko zion joateko barnetegira bere bila. Sartzeko irakasleren baten gelan eta jartzeko haren burkoaren azpian igel bat. Edo arkakusoren bat zapatetan. Pentsatze hutsarekin imajinatzen zituen barrez Lete eta Kar. Kar beti barrez, noski, kar kar. Haien falta sumatu zuen. Barnetegian ez zeukan lagunik. Ez zuen lagunik egin nahi. Onartzen zuen interes txikiena ere ez ziola inork sortzen. Askoz dibertigarriagoa zen Pokemonak ehizatzea, barnetegi hartan zeuden neska-mutilekin edozertan aritzea baino. (Irakurri +)

Alaine Agirre: “neure amari zuzendutako maitasun-adierazpen bat da”

Alaine Agirre

Belaixe estudioa

Alaine Agirre idazle bermeotarrak helduentzako hirugarren nobela kaleratu berri du: Bi aldiz erditu zinez nitaz, ama. Idazleak aurreko eleberrietan erakutsi dituen dohainak agerian daude lan honetan ere: berben bitartez edertasuna, erritmoa, musikaltasuna bilatzea, sentimenduak leungarririk gabe espresatzea… horiek guztiek ematen diote intentsitate eta emozio berezia kontakizunari. Proiektu honek irabazi zuen 2016ko Joseba Jaka beka.

Bi aldiz erditu zinen nitaz, ama kaleratu berri duzu. Zure hirugarren nobela heduentzat, eta Joseba Jaka beka irabazi zuena. Esanahi bereziren bat du honek?

Nire hirugarren nobela da, esan duzun bezala, baina horrez gain uste dut ziklo bat ixten dudala: aurreko bi nobelekin (Odol mamituak eta X hil da) nolabaiteko batasuna osatzen duela: neure bizitza, beldurrak, obsesioak kontatzen ibili naiz, eta hemendik aurrera beste era bateko idazkera landu nahi nuke, ez dakit lortuko dudan baina. Jaka Sariari dagokionez, berriz, ohore bat izan da, zalantzarik gabe, eta laguntza eder bat, asko eskertzen dudana. (Irakurri +)

Arantxa Iturbe: “Agurtzane Intxaurragak jantzi zuen Koadernoa zuri; nik berriro biluztu dut”

Koadernoa zuri antzerki obra taulatik liburura ekarri du Arantxa Iturbek. Tere Beloki eta Nekane Peñagarikano kazetariak, behin behar eta, Arantxa Iturberekin hizketan.

Alderantzizko bidea kanpoko ahots bati erantzunda?

Xabier Mendigurenek proposatu zidanean antzerki lanak argitaratzea, bere horretan baino experimentua egingo nukeela esan nion: azkeneko lana hartu eta irakurtzeko moldatu.

Liburua, zeureago?

Neureago, bai. Hitzak dira nire. Oholtza gaineko mundua Agurtzane Intxaurragarena da. Hitzak berberak izan arren, liburuan irakurle bakoitzak eraiki behar du bere mundua. Ez al da zoragarria literatura?

“Dena da nirea, beste batzuk hobeto idazten dute nirea askotan”. Begoñak esandakoa, Arantxa Iturbek edo Anne Sextonek?

Ez al zaizue gertatzen? Egunik egozentrikoenetan esaten duzu: neuk esan behar nuena kontatu du, lapurtu egin dit, inbiriaz. Denborarekin poztu egiten nau beste buru batzuk nirea bezalatsu funtzionatzen dutela jakiteak. Bakarrik ez sentitzeko beste modu bat. (Irakurri +)

Tom Schamp: “Parece que mi cerebro se niega a hacer una separación clara entre adultos y niños”

libromasdivertidoLa editorial Maeva, colección Young, ha publicado el libro El libro más divertido del mundo de Tom Schamp. En este fabuloso libro ilustrado, Tom Schamp te lleva de viaje por un fantástico mundo lleno de colores. Junto a Otto y otros personajes como el Tío Darío, el doctor Topón o el profesor Zorrilla, descubrirás  casas  curiosas,  frutas  exquisitas,  barcos increíbles, instrumentos musicales de todo el mundo, plantas exóticas y muchísimo, muchísimo, más.

La editora del libro le ha hecho la siguiente entrevista:

¿Cómo y cuándo empezaste en El libro más divertido del mundo

Empecé a trabajar en él en 2014 mientras trabajaba a la vez en muchos otros proyectos para adultos y para niños.

En realidad, un buen día mi editora Sofie (también llamada “Dora la Editora”, o Edith & Dora, como la llamo, de forma un tanto esquizofrénica, en la introducción del libro original) entró en nuestro espacio de trabajo a por otro libro, y cuando vio mi forma de trabajar, con objetos de todo tipo agrupados en colecciones, sugirió que podía convertirlo en una enciclopedia, como si fuera uno de esos “readymade” de Marcel Duchamp. Es peliagudo proponerme algo tan arriesgado, porque yo siempre estoy dispuesto a empezar nuevos proyectos, pero a mi cerebro le cuesta hacerse a la idea del tiempo que me llevará… Así que preparé algunos archivos de muestra para la feria de Frankfurt en otoño de 2015 con todo muy bien organizado en categorías (como se supone que debería estar un diccionario para niños). Pero para cuando volví a ponerme con el proyecto en verano de 2016, parecía haberme convertido en otra persona. Quería que fuera más divertido, más caótico, quizá para reflejar cómo me sentía en ese momento. Pasé de Hergé a Franquin (para seguir con comparaciones con autores francobelgas). Y durante seis meses me zambullí en este proyecto tan utópico, intentando recoger todos los aspectos de la vida cotidiana en un solo libro… (Irakurri +)