La nao San Juan pone rumbo a Ternua de la mano de Sergio Pereira

sergio_pereiraSergio Pereira (Pasaia, 1979) presenta su segunda novela, El hijo del capitán (Ttarttalo). Pasaia, el ballenero San Juan y las costas de Ternua son el marco de las aventuras de un variopinto grupo de personajes allá por el siglo XVI.

¿Con qué se va a encontrar el lector en el El hijo del capitán?

El hijo del capitán es una novela histórica y de aventuras ambientada en el siglo XVI entre Pasaia y Terranova, y que trata sobre la industria ballenera y naval del momento. Así pues, el lector se va a topar con diversos datos y curiosas anécdotas históricas, así como con una ambientación y un contexto histórico fiel. Con todo ello se entremezcla la aventura, la intriga y las historias personales de cada personaje, que dan ritmo a la narración, convirtiendo el conjunto final en un relato interesante, ágil y entretenido. O eso espero, al menos.  (Irakurri +)

Mikel Urdangarin: “Libre izan nahi dugu eta gainera eroso; kontzeptu kontrajarriak dira”

Argazkilaria: Josu Izarra

Bakarkako bira eta disko baten ostean, taldearen abarora itzuli da Mikel Urdangarin norbanakoaren askatasunari buruzko lana ontzeko. Bere ibilbidearen hogeigarren urteurrenean, Margolaria disko “fresko eta argitsua” izatea nahi zuen.

Titularra eman zenuen diskoaren aurkezpenean. “Bihotza, gibela eta odola” jarri omen dituzu lan honetan.

Disko bat egiten ari naizenean, sentitzen dut disko horrek sostengua eman behar didala, jaten eman behar didala, niri eta proiektu horretan dauden beste bospasei lagunei. Horrek ez du ekartzen derrigorrez disko on bat egitea, baina bai ekartzen du prozesu hori hil ala bizikoa bezala bizitzea. Ezin duzu jolas bat bezala hartu. Musika nire lehenengo ogibidea da, eta nire bizitzaren ardatzean dago. Akaso sentimendu hori denborarekin areagotuz doalako esan nuen hori. (Irakurri +)

David Trueba: “Necesitamos sentir el suelo debajo de nosotros, pero la vida está en el aire”

David_truebaTierra de camposDavid Trueba (Madrid, 1969) cuenta muchas cosas en Tierra de Campos (Anagrama, 2017). Narra la carrera de Dani Mosca, un músico forjado en el Madrid de los 80, que forma una familia en Japón y conoce la fama. Relata la historia de cómo ese mismo hombre viaja en un coche fúnebre recostado junto al cadáver de su padre, para devolverlo al pueblo que lo vio nacer. Pero, por encima de todo, habla sobre las contradicciones que habitan en el ser humano, y sobre lo mágica que es la aventura de vivir.

Tierra de Campos es un gran nombre para una gran novela. En alguna entrevista ha contado que lo primero ha sido el título, y después todo lo demás. ¿Tenía tan claro que iba a titular el libro así? ¿Por qué?

No, eso es un malentendido. Lo que sucede es que no comienzo a redactar la novela, ninguna novela, sin tener antes el título. Pero cuando comienzo la redacción llevo meses, a veces años, construyendo la novela, estructurándola y pensando los personajes. Lo que no arranco es a escribir sin título, para mí es definitorio, es como saber definitivamente hacia donde viajo. Me encanta que te guste el título, porque cuando dejé leer la novela por primera vez todo el mundo me dijo que no era un título comercial, que sonaba a cosa antigua. Y eso me excitó, me dije a mí mismo, pues no lo cambio y a pelear por él. (Irakurri +)

Jasone Osoro: “Boxeoan bezala, kolpeak jasotzean zutitzea da bizitza”

Jasone OsoroBoxeoa, muturrak txikitzeko kirola baino gehiago, bizi jarrera da, eta horixe bera izango du ardatz Jasone Osororen bilduma berriak. Eskularru Beltzak izenburupean eta lau liburukitan barrena, sei pertsonaia nagusi deskubrituko ditugu apurka, haien ahuleziak eta kemenak, gaitasunak eta ezinak, txanpon beraren aldeak balira bezala. Urtean bi liburuki plazaratzeko konpromisoa hartu du egileak. Lehenak bildumaren izenburu bera darama.

Bizitza zer den, boxeoaren bidez azal litekeela diozu. Nolatan heldu diozu boxeoari?

Ezekiel-en eta Jara-n ez bezala, mezu bat helarazi nahi nuen oraingoan. Hasiera-hasieratik bilduma gisa abiatu denez, istorioaz gainera beste heldulekurik ere behar nuela iruditzen zitzaidan, gaztaroari lotutako zerbait-edo. Gogora etorri zitzaidan gaztetan askotan izaten dela beldurra, edo ahul sentitzen zarela, tokiz kanpo, zeure lekua egin beharrean, eta talde bateko kide sentitu nahirik, batzuetan ez zaituztela onartzen, eta beste batzuetan berriz, zeu zarela zeure burua ondo kokatuta ikusten ez duena. Bullinga, harrera etxeetan bizi den gaztea, badago hitz-totela den neska bat… Gai horiei heldu nahi nien, modu entretenigarrian, eta horri zelofana jarriko zionaren bila nenbilela, bat-batean boxeoa etorri zitzaidan burura. (Irakurri +)

Alaine Agirre: “neure amari zuzendutako maitasun-adierazpen bat da”

Alaine Agirre

Belaixe estudioa

Alaine Agirre idazle bermeotarrak helduentzako hirugarren nobela kaleratu berri du: Bi aldiz erditu zinez nitaz, ama. Idazleak aurreko eleberrietan erakutsi dituen dohainak agerian daude lan honetan ere: berben bitartez edertasuna, erritmoa, musikaltasuna bilatzea, sentimenduak leungarririk gabe espresatzea… horiek guztiek ematen diote intentsitate eta emozio berezia kontakizunari. Proiektu honek irabazi zuen 2016ko Joseba Jaka beka.

Bi aldiz erditu zinen nitaz, ama kaleratu berri duzu. Zure hirugarren nobela heduentzat, eta Joseba Jaka beka irabazi zuena. Esanahi bereziren bat du honek?

Nire hirugarren nobela da, esan duzun bezala, baina horrez gain uste dut ziklo bat ixten dudala: aurreko bi nobelekin (Odol mamituak eta X hil da) nolabaiteko batasuna osatzen duela: neure bizitza, beldurrak, obsesioak kontatzen ibili naiz, eta hemendik aurrera beste era bateko idazkera landu nahi nuke, ez dakit lortuko dudan baina. Jaka Sariari dagokionez, berriz, ohore bat izan da, zalantzarik gabe, eta laguntza eder bat, asko eskertzen dudana. (Irakurri +)

Arantxa Iturbe: “Agurtzane Intxaurragak jantzi zuen Koadernoa zuri; nik berriro biluztu dut”

Koadernoa zuri antzerki obra taulatik liburura ekarri du Arantxa Iturbek. Tere Beloki eta Nekane Peñagarikano kazetariak, behin behar eta, Arantxa Iturberekin hizketan.

Alderantzizko bidea kanpoko ahots bati erantzunda?

Xabier Mendigurenek proposatu zidanean antzerki lanak argitaratzea, bere horretan baino experimentua egingo nukeela esan nion: azkeneko lana hartu eta irakurtzeko moldatu.

Liburua, zeureago?

Neureago, bai. Hitzak dira nire. Oholtza gaineko mundua Agurtzane Intxaurragarena da. Hitzak berberak izan arren, liburuan irakurle bakoitzak eraiki behar du bere mundua. Ez al da zoragarria literatura?

“Dena da nirea, beste batzuk hobeto idazten dute nirea askotan”. Begoñak esandakoa, Arantxa Iturbek edo Anne Sextonek?

Ez al zaizue gertatzen? Egunik egozentrikoenetan esaten duzu: neuk esan behar nuena kontatu du, lapurtu egin dit, inbiriaz. Denborarekin poztu egiten nau beste buru batzuk nirea bezalatsu funtzionatzen dutela jakiteak. Bakarrik ez sentitzeko beste modu bat. (Irakurri +)