Karlos Gorrindo “Liburua idatzi ahala emozioak ibili zaizkit barrunbean dantzan. Katarsi baten antzeko esperientzia bizi izan dut”

Funanbulistaren beldurra (Erein) nobelarekin itzuli da Karlos Gorrindo. Oraingoan gernikar idazleak bere bizitzako atal luze bat hartu du hizpide. Hamasei urtetik gora egin zuen preso Gorrindok eta sasoi hartako esperientzietatik abiatu da, denborak ematen duen talaiatik begiratuta, kontakizuna lehen pertsonan ehuntzera.

“Preso egon denaren gogoa kartzelara itzultzen da beti”, idatzi zuen Sarrionandiak. Zurekin egon zen preso. Eta zure gogoa ere hara itzuli da liburu honetan, zure kartzelaldia kontatzen duzu eta. Zergatik?

Ez beti. Baina urte mordoa bertan igaro eta gero, ezinbestean itzultzen zara bertara, zure bizi esperientziaren zatirik gogorrena han igaro duzulako. Josebaren poema bat da zuk aipatzen duzun zati hori. Bost urte izan ginen batera hainbat kartzelatan: Carabanchel, Puerto, Herrera… Joseba beti izan dut gogoan, ni idazle hargatik naizelako hein handi batean. Nire liburu askotan agertzen da era zuzen edo zeharka kartzelaren aipamena. Ebitaezina izan da nire bizitza literarioan. Oraingo honetan, aldiz, zuzen-zuzenean oratu diot zezenari adarretatik. Denbora igaro behar izan da, haatik, langintzan honetan hasteko. Denboraren joanak ematen duen objetibotasun puntu hori bilatu nahi izan diot testuari, nahiz eta zaila izan objetiboa izatea nobelan norbera denean protagonista nagusi. Urteetan izan ditut lagunak atzetik kartzelari buruzko liburua idatzi behar nuela esaten. Neure esperientzia kontatu behar nuela… Eta nik egokiera inoiz ez bilatu. Agian neure burua prest ikusten ez nuelako ibili naiz luzamendutan. (Irakurri +)

Álvaro Arbina: “La comodidad no es buena para escribir, hay que saber gestionarla”

Los solitarios (Ediciones B, 2020) no es un thriller al uso. Sus más de 500 páginas destilan suspense, aventura, psicología, y mucha verdad. Álvaro Arbina (Gasteiz, 1990) ha vertido en ellas una historia circular capaz de mantener en vilo a cualquier lector. Un lugar blanco y recóndito, un asesinato colectivo y una carismática pareja de detectives son los componentes de una narración de gran calidad, ágil y confortable.

Ha apartado la narración histórica para dar el salto al thriller más puro. ¿Por qué el cambio?

Siempre iré allá donde haya una gran historia por contar. Algo poderoso que me llame, que me coja con tan desmesurada fuerza que durante dos o tres años sea incapaz de dejarlo. El género, el tono, el estilo, los escenarios, la época, sólo son instrumentos, piezas con las que jugar en el inagotable tablero de lo literario. Ayer fue novela histórica, hoy thriller contemporáneo, mañana quién sabe. Entiendo que hay que clasificar las novelas, ordenarlas por tipo, pero en mi mundo no existen los géneros, simplemente existen historias diferentes. Desconozco lo que haré en el futuro, a donde me llevará esta aventura de los libros, si volveré a la arquitectura o a cualquier otra labor, pero ahora mismo no cierro las puertas a ninguna historia.  (Irakurri +)

Erika Elizari Salvador: “Airean denbora eten egiten da”

erika elizariParistik Bilborako hegaldi gorabeheratsua. Bidaiari guztien arteko zazpiren bizipen eta gomutak. Barne gogoeta eta solasaldien bitartez, sekuentziaz sekuentzia osaturiko istorio bizi eta espresa. Zendabalitz proiektuarekin Igartza beka irabazi zuen 2018an Erika Elizari Salvadorrek. Plazan da dagoeneko.

Gaztexeagotan idatzitako zenbait narrazio salbu, lehen literatur lan mardula du Zendabalitz (Elkar) Erika Elizari Salvadorrek (Hernani, 1988). Ikus-entzunezkoak ikasi zituen, eta arlo horretan lan egin izan du, baita zenbait film labur sortu ere. Aurrerantzean ere sortzen jarraitu nahi luke, izan arlo batean edo bestean. Lehen nobela hegaldi batean kokatu du.

“Hori da nire lanetik gehien gustatzen zaidana. Airean denbora eten egiten da”. Pertsonaietako batek dio, hegazkin pilotuak, hain zuzen ere. Literaturan ere denbora eten egiten al da?

Bai. Zalantzarik gabe. Eten eta bikoiztu, biak batera. Idazten ari naizen bitartean, sortzen ari naizen mundu berri horren denbora-lerroan murgiltzen naiz bete-betean. Errealitate paralelo horretan gainera, atzera eta aurrera egiteko aukera daukazu, benetakoan ez bezala. Horrek, pixka batean behintzat, mundu errealeko loturetatik askatzen zaitu. (Irakurri +)

Tene Mujika bekaren 15. edizioa abian da

Kattalin Minerren Moio, Tene Mujika saria

Debako Udalak eta Elkar argitaletxeak, Euskal Herriko historia hurbilaren ezagutza zabaltzeko eta gure literatura aberasteko asmoz, XV. Tene Mujika beka sortu dute, 6.000 euroko dirulaguntza emango duena, ondorengo oinarrien arabera:

– Gure herriaren azken 70-60 urteetan izandako pertsona, talde, gertakari edo mugimenduren bati buruzko liburuak egiteko proiektuak aurkez litezke (adibidez: biografiak, kronikak, erreportajeak, saiakerak, elkarrizketak, ikerketak…); lanak jatorrizkoa eta euskaraz sortua izan beharko du, aurrez argitaratu nahiz saritu gabea. (Irakurri +)

Maddi Ane Txoperenaren “Ene baitan bizi da” lan sarituaren lehen kapitulua

Maddi Ane Txoperena Iribarren (Hendaia, 1994) kazetari eta bertsolariak bere lehen eleberria kaleratu berri du, Gazteluma sariari esker: Ene baitan bizi da, Parisen ikasten den neska gazte baten eta Beran bizi den bere amatxiren arteko harremanean oinarritua. Istorio eder, bizi eta mamitsua. Hemen duzu liburuaren hasiera:

JOSEFINA

Aski zaku ttipian sartu zaizkio zazpi urtez metatzen arituriko ondasun guziak. Mihiseak ez ditu bereak, eta ohatzeari erantzirik utzi ditu gela bazterrean, mordoilo bat eginik. (Irakurri +)

Crímenes truculentos en el País Vasco – El crimen de Beizama

Durante más de un mes se mantuvo el interés por este crimen por medio de la prensa. El cronista de La Voz de Guipúzcoa adoptó a veces aires de melodrama, se insinuó alguna que otra vez por los caminos de Balzac, tampoco dejó de tentar la suerte por el género que tan famosos les hiciera a Sir Arthur Conan Doyle y a Georges Simenon.

Quizás sea que también en esto del crimen se haya adelantado mucho, pero visto desde la distancia, tampoco parece que el crimen de Beizama, el famoso crimen que tanto dio que hablar, fuera para tanto. ¿Acaso es que no había mejor cosa que contar y al sobrevenir este suceso el cronista lo aprovechó hasta las hondarras?

¿O es que la afición de la gente, en aquel entonces, se dirigía más hacia estas truculencias o se tenía menos pudor por mostrar interés hacia el morbo de los crímenes? Lo cierto es que, en la Historia del Crimen en el País Vasco, el de Beizama ocupa el lugar más brillante, el de fulgores más siniestros, por mucho que hace unos pocos años en la calle Carquizano de la capital donostiarra se hubiera querido desposeerle de esa hegemonía, o también algunos años antes, en Tolosa, otro crimen singular y misterioso (y que todavía permanecen en el misterio ambos) le hubiese disputado el derecho a figurar, en primer lugar, en la literatura basada en la realidad. (Irakurri +)